เส้นทางการเป็นนักพยากรณ์ ภาค2

เคยโดนตั้งคำถามที่ว่า "เป็นหมอดูเคยดูดวงตัวเองหรือเปล่า?" ฟังเหมือนแรง

และอยากมีเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการถามแบบขำขำ แซวเล่นเท่านั้นเอง

ยังไม่เคยเจอใครที่ถามแบบอยากมีเรื่องสักคนจริงๆสักคน หุหุ ความจริงที่

อยากบอกนะ สำหรับตุลย์แล้วจากเดิมที่ไม่เคยมีความเชื่อเรื่องหมอดงหมอ

ดูอะไรอยู่แล้ว แต่ก็นะ ธรรมดาคนก็ต้องอยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องปกติ แล้ว

ก็เรื่องของเราเองด้วยไม่ใช่เรื่องของคนอื่นไม่เห็นแปลก แต่ตุลย์อ่านดวงตัว

เองไม่ได้ แต่ที่จริงไม่ใช่อ่านไม่ได้แต่หลักๆเลยของคนก็คือการไม่ยอมรับ

ความจริง รับไม่ได้กับสิ่งที่เรากำลังอ่าน และเป็นพวกชอบต่อต้าน แบบเขา

ว่าซ้าย(กรู)จะไปขวาอะไรทำนองนี้ 555ในแวดวงเพื่อนที่เรียนก็มีหลายคนที่

เป็นอย่างนี้ แต่ก็มีหลายคนที่เก่ง และแม่น กล้าที่จะทำนายทายทัก ไอ้เรา

กว่าจะกล้า ว่าไปแล้วแม่เราก็ทั้งผลักและถีบ เอ๊ย!ดันส่งเสริมให้เรากล้าที่จะ

ทายทักคนอื่นๆอยู่เสมอ(เบื้องหลังก็คือแม่ของเรานี่เอง)และพอเราได้รับคำ

ยอมรับในหมู่ญาติพี่น้องว่าเราแม่นจนไม่กล้าให้ดู (จริงดิ)หรือดูแบบไม่ออก

คำถามของให้เราทายให้กลางๆแล้วจะเอาไปตีความกันเอง(บางทีพวกเขา

อาจจะคิดว่าเรารู้พื้นฐานอยู่แล้วเลยพอทายได้)แล้วก็หาพรรคพวกเพื่อนๆมา

ให้เป็นแบบทดสอบให้จนหมดแล้วแต่เราก็ยังรู้สึกว่ายังชั้นยังไม่ได้ ก็เริ่มหา

จากนอกบ้านนอกระบบวงจรชีวิตของชั้นเนื่องจากชั้นเป็นคนที่ทำงานที่บ้าน

มาตลอดไม่มีสังคมภายนอกไม่มีเพื่อนฝูงเรียนจบมานานมากเพื่อนฝูงก็เลิก

คบหาไปนานแล้ว(เอาว่ะ)เริ่มจากร้านทำผมที่รู้จัก ร้านค้าที่สนิทกัน และก็

ลามไปยังกลุ่มลูกค้าของพวกเขาเหล่านั้น และก็นี่เลยอินเทอร์เน็ท(สังคมออ

นไลน์)แบบยอมไปถอยโน๊ตบุ๊คมาเพิ่อการนี้โดยเฉพาะ555 คราวนี้มากันให้

เพียบแบบทดสอบ แรกๆตอบกันไม่หวาดไม่ไหว แรกๆบ้าพลังตอบวันละสิบ

เมลล์แทบไม่ต้องนอนกัน วันหลังๆ(กรู)ไม่ไหวแล้วขอตอบแบบวันละสาม-สี่

ฉบับ มันล้านะ ล้าจริงๆ แต่เกรงใจที่เขาอุตส่าห์มาเป็นแบบทดสอบให้ ก็

พยามทำให้ดีที่สุดจนกระทั้งฉบับสุดท้าย(ในช่วงที่HOT)แต่ทุกวันนี้เหลือ

เพียงวันละสาม-สี่ฉบับก็พอใจแล้วบางวันไม่มีเลย….หุหุ ว่างงาน อะไรคือสิ่ง

ที่ชั้นได้รับเหรอ???คำขอบคุณ คำติ-ชม กำลังใจดีดี มิตรภาพและเพื่อน โดย

เฉพาะอย่างหลังเป็นสิ่งที่ชั้นไม่เคยมีมาก่อน ทุกวันนี้ชั้นรู้สึกดีใจในสิ่งที่ชั้นทำ

 
แม้ว่ามันจะตีค่าเป็นเงินทองทรัพย์สินอะไรไม่ได้ แต่ทุกครั้งที่ชั้นมีเรื่อง ทุกข์ใจ

เศร้าใจ เสียใจ ขอเพียงชั้นโพสต์ข้อความเอาไว้กำลังใจดีดี จะส่งมาถึงชั้น

ทันที ซึ่งชั้นก็ไม่สนหรอกว่าถ้อยความเหล่านั้นจะจริงหรือเท็จ ออกมาจากใจ

หรือเปล่า แต่ชั้นรู้เพียงว่า มันสุขใจมากมายที่อ่านมัน และยิ่งข้อความเหล่า

นั้นมันถูกส่งกลับมาหาชั้นเร็วเท่าไร นั่นก็หมายความว่าเพื่อนๆยังคงคิดถึง

และรู้สึกดีดีต่อชั้นและสิ่งที่ชั้นได้เคยทำให้พวกเขาเช่นกัน จริงอยู่ที่ว่า"ผู้ให้

ย่อมเป็นที่รัก แม้วันนี้จะมีคนรักเราเท่าผืนหนังแต่ถ้าชั้นทำต่อไปต้องมีคนรัก

ชั้นในอย่างที่ชั้นเป็นเท่าผืนเสื่อแน่ๆ"(จริงดิ) หุหุ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s